Degeneratieve Myelopathie


Wat is het?

Degeneratieve Myelopathie (DM) is een erfelijke verlammingsziekte die bij veel hondenrassen voorkomt zoals bij de Hovawart, de Welsh Corgi Pembroke, maar ook bij andere rassen zoals de Saarloos wolfhond, de Schotse herdershond (Schotse Collie) maar vooral bij de Duitse Herders in al haar variëteiten. Dus ook de Oudduitse Herder en de Duitse Herder LangStokhaar.

Wat is de oorzaak?

Door een defect gen, sterven de zenuwen in het ruggenmerg af. De beschermlaag (myeline ) wordt afgebroken waarin de zenuwen liggen. In het eindstadium van deze afbraak is het myeline helemaal verdwenen. De hond is dan ernstig verlamd en wordt incontinent, dus verliest de controle over ontlasting en urine.

Hoe vererft de ziekte?

Een hond kan vrij zijn van DM of drager of lijder zijn De vererving vindt plaats als twee dragers of 1 drager en 1 lijder met elkaar worden gepaard. De ziekte vererft zoals bijvoorbeeld bij dwerggroei, dat wil zeggen dat twee dragers ( die zelf geen ziekteverschijnselen hebben) een lijder kunnen voortbrengen. Een lijder krijgt de ziekte pas rond het 7e levensjaar, soms zelfs nog later, maar er zijn ook gevallen die al erg jong de symptomen laten zien. Het hoeft niet altijd zo te zijn dat een lijder ook daadwerkelijk de ziekteverschijnselen krijgt. In ieder geval heeft een lijder een zeer verhoogd risico. Als onbedoeld met een lijder wordt gefokt voordat de verschijnselen zich openbaren, zal het defecte gen toch ALTIJD worden doorgeven aan ALLE pupjes.

Wat zijn de verschijnselen?

De ziekte begint in de achterhand, die steeds slapper wordt. De hond begint wat te waggelen en met een achterpoot te slepen, later met beide achterpoten. Dit proces kan een paar maanden tot wel anderhalf jaar duren. De hond heeft geen pijn. Door het slepen met de achterpoten slijten de teennagels. Hierdoor kunnen vervelende infecties ontstaan. Om dit tegen te gaan kunnen de poten worden in-getapet en moet een goede voethygiëne steeds in acht worden genomen. In een later stadium van de ziekte worden vitale organen aangetast. De dood is dan niet meer ver weg.

Kan de ziekte worden behandeld?

Nee, op dit moment is er geen behandeling. Op het internet staan middelen die zouden helpen, maar de werking daarvan is nooit aangetoond. De voortschrijding van het ziekteproces kan enigszins worden vertraagd door de spieren van de achterhand te trainen met wandelen en zwemmen

Is het gen al gevonden?

Ja! In juli 2008 is aan de Universiteit van Missouri in de Verenigde Staten het gemuteerde gen gevonden. Een jaar later, in augustus 2009, traceerde het Van Haeringen Laboratorium het DM gen in een bloedmonster van een Saarloos wolfhond. Met deze DNA-test, kunnen fokkers van de hierboven genoemde rassen, of eigenaren weten of de hond drager +/- of lijder -/- is, van de ziekte of vrij +/+ is, van het DM gen. Het kan de eigenaar ook een langdurige gang langs specialisten besparen als de hond later DM achtige verschijnselen gaat vertonen. De juiste diagnose kan nu snel worden gesteld met een DNA analyse.

Onderstaand diagram geeft een duidelijk overzicht van de vererving van DM (op basis van de nu bekende gegevens):

Ouder DM vrij Ouder DM drager Ouder DM lijder
Ouder DM vrij 100% vrije pups 50% vrij, 50% drager 100% drager
Ouder DM drager 50% vrij, 50% drager 25% vrij, 50% drager, 25% lijder 50% drager, 50% lijder
Ouder DM lijder 100% drager 50% drager, 50% lijder 100% lijder

Fokbeleid

Het fokbeleid van de LSOHV is er op gericht om te voorkomen dat er lijders worden geboren en daarom schrijft het fokreglement voor dat tegenover een drager of een lijder een DM vrije hond moet staan. Het uitsluiten van lijders zou de algehele fokbasis van het ras smaller maken en dat is ongewenst omdat lijders andere kwaliteiten in zich kunnen hebben die zeer gewenst zijn om door te geven. In principe streeft de LSOHV er naar dat alle honden die ingezet worden voor de fok worden getest op DM, hoewel een hond ook drager of lijder kan zijn door bereiking van de vererving.

Bron, Internet